۱۳۸۸ آبان ۲۸, پنجشنبه

باز هم سانحه هوایی : هواپیمای مسافربری در فرودگاه اصفهان دچار سانحه شد!

در ادامه سریال تکراری سقوط و سوانح هوایی، این بار حدود ساعت 21.30 چهارشنبه شب، یک فروند هواپیمای متعلق به شرکت هواپیمایی ایران ایر، هنگام فرود در فرودگاه اصفهان دچار سانحه شد. این هواپیمای مسافربری از نوع فوکر بوده، به شماره پرواز 220 از اصفهان به مقصد تهران پرواز کرده بود. بنابراین گزارش، مدتی پس از پرواز، خلبان متوجه نقص فنی هواپیما شده و به فرودگاه شهید بهشتی باز می گردد و هنگام فرود در این فرودگاه دچار سانحه شده و با صدماتی به هواپیما مواجه می شود و بنا به گفته برخی این فرود هواپیما با آتش سوزی محدود نیز همراه بوده است. خوشبختانه مسافران همگی در سلامت کامل به سر می برند. گفتنی است، مديرکل روابط عمومي هما هم با تایید این خبر اظهار کرده است: مديريت هواپيمايي جمهوري اسلامي ايران ، هواپيمايي را براي اعزام گروه فني به منظور تعمير هواپيماي فوکر 100 دچار نقص فني شده و بازگرداندن اين هواپيما در اسرع وقت به خط پروازي به سمت اصفهان اعزام مي کنند و هواپيماي حامل گروه فني، مسافران فوکر 100 را به تهران منتقل خواهد کرد
http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=91072

--
کبک آگاه است
به امیـــــ/\ـــــد آزادی
http://kabk22.persianblog.ir/

پادکست خبری پنج شنبه ۲۸ آبان






?ui=2&view=att&th=125093a1b1a5b265&attid=0.1&disp=attd&realattid=ii_125093a1b1a5b265&zw

پادکست خبری پنج‌شنبه ۲۸ آبان
کیفیت پایین پیوست شده
با جی‌میل می‌تونین انلاین بهش گوش بدین



تاریخ روز کیفیت
بالا
کیفیت
متوسط
کیفیت
پایین
۲۸آبان پنج‌شنبه Hi Med Low
۲۷آبان

چهار‌شنبه

Hi Med Low
۲۶آبان سه‌شنبه Hi Med Low
۲۵آبان دوشنبه Hi Med Low
۲۴آبان یک‌شنبه Hi Med Low
۲۳آبان شنبه Hi Med Low

گروه دیوارنویسی موج سبز قراره از این به بعد هر شب پادکست‌های خبری منتشر کنه. این پادکست‌ها تمامی خبرهای مهم روز رو برای شما به صورت یه فایل خبر صوتی آماده کرده. یعنی می‌تونید به راحتی شبی پنج دقیقه به رادیو سبز ملی گوش کنید. اما تنها به گوش دادن اکتفا نکنید.

- اگر دانش آموز هستید و دوست دارید همکلاسی‌‌هایتان هم از اخبار روز جنبش سبز آگاه باشند، این پادکست‌ها را دانلود کنید، روی گوشی‌هایتان بریزید و فردا در مدرسه در زنگ‌های تفریح و سر کلاس برای همکلاسی‌هایتان پخش کنید.
- اگر دانشجو هستید، به راحتی می‌توانید اخبار ۲۴ ساعت گذشته را از اینجا دانلود کنید و در دانشکده‌تان پخش کنید.
- اگر کارمند هستید و همکارانتان از نعمت داشتن رسانه مستقل محروم اند، این پادکست‌های خبری را روی گوشی‌هایتان بریزید و برای آن‌ها در محل کارتان پخش کنید.

در یک کلام. اگر ایرانی هستید، پس یک رسانه باشید.

منتظر انتقادات‌ها و پشنهادهایتان هستیم.

Archive for the ‘خاطرات قربانیان شکنجه’ Category





قبل از ارسال نام فرستنده را حذف كنيد

Archive for the 'خاطرات قربانیان شکنجه' Category

شکنجه وجود داشت تا جايی که احمد قصابان يک بار تا مرز خود کشی رفته بود

without comments

علی صابری دانشجوی ورودی 82 رشته صنايع دانشگاه اميرکبير که در جريان سازی نشريات دانشگاه پلی تکنيک بازداشت شده و حدود 70 روز در زندان به سر برده بود، پس از آزادی با قرار وثيقه پيرامون آنچه در اوين می گذرد گفته است:

ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

18 می 2008 at 3:08 ق.ظ

من و کوی دانشگاه(2)

without comments

به بهانه سالروز جنایت کوی دانشگاه اتفاقاتی را که بعد از بازداشتم در روز 2۳ تیر 78 اتفاق افتاد نوشته ام.
این خاطرات را در همان زمان نوشته و امروز به این مناسبت منتشر نموده ام.
مدت بازداشت ۲۰روزه خود را در دو بخش نوشته ام که به فاصله چند روز منتشر خواهم نمود بخش اول از زمان بازداشت توسط بسیجیان تا تحویل به وزارت اطلاعات است. و بخش دوم ماجراهای زندان اوین و بازداشت گاه توحید را خواهم نوشت. ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

14 می 2008 at 12:19 ق.ظ

آیا ملاقات دیگری وجود خواهد داشت؟

without comments

نویسنده:مهین عصمتی
ناشر:نقطه
تاریخ انتشار:۱۹۹۷
نوع متن:مقاله از مجله ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

13 می 2008 at 6:05 ب.ظ

گفتگوی رادیو فردا با رویا طلوعی

without comments

مریم احمدی (رادیو فردا): دكتر رویا طلوعی فعال حقوق زنان، فعال اجتماعی و فرهنگی و سردبیر یك نشریه توقیف شده در تابستان گذشته در پی ناآرامی ها در شهرهای كردستان به خاطر شكنجه و قتل شوانه قادری دستگیر شد. ۶۶ روز را در زندان گذراند. خانم طلوعی روز جمعه در مصاحبه با رادیو فردا آنچه را كه در زندان بر او رفته بود به طور مختصر شرح داد. در اینجا از شما دعوت می كنم به مصاحبه مفصل تر ما با خانم رویا طلوعی گوش كنید. ابتدا از خانم طلوعی خواستم درباره چگونگی دستگیری خود شرح دهد.

ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

13 می 2008 at 5:39 ب.ظ

خوب نگاه کنید ، راستکی است

without comments

Written by State-of-Siege

13 می 2008 at 7:50 ق.ظ

يک هفته در بند مردان ۲۰۹ اوين، بهمن احمدی امويی

without comments

بيست و دوم خرداد سال گذشته در تجمع زنان بر ضد قوانين تبعيض آميز در تهران،علاوه بر چهل و چند زنی که بازداشت و راهی زندان شدند، بيش از سی مرد نيز بازداشت شدند.مردانی که به عنوان مدافع حقوق برابر آمده بودند تا از خواسته های زنان معترض حمايت کنند.به جز نام دو-سه نفر،کمتر کسی نام بقيه آن مردان را می داند.همچنان که کمتر کسی می داند بر آن مردان در بند ۲۰۹ اوين چه گذشت. کانون زنان ايرانی به منظور ثبت حوادثی که بر آن مردان رفت، خاطرات بهمن احمدی امويی را که آن روز به عنوان روزنامه نگار در تجمع ميدان هفت تير حضور داشت ،منتشر می کند.
amouee@yahoo.com

ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

11 می 2008 at 3:16 ق.ظ

حماسه خفته در تابوت مروری بر تاثیر شکنجه و زندان

without comments

به نقل از فصلنامه باران شماره 8 و 9 ، ویژه خاطره 2005
اشاره:
در سالهای اخیر، مقوله ی زندانی و شکنجه، بسیار مورد توجه قرار گرفته است. چه آنانی که با بیان تجربیات و تحلیلهای نوشتاری و گفتاری خود، چند و چون دوران زندان را بازگو کرده اند، و چه آنانی که به تحلیل این خاطرات پرداخته اند، پنجره های متعددی را به این زاویه از جامعه ایران گشوده اند.

ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

11 می 2008 at 3:10 ق.ظ

تست روانی و طبقه بندی شخصیتی زندانیان

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:56 ق.ظ

سلول شماره ۵۷- کیانوش سنجری

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:50 ق.ظ

خاطره از زندان جمهموری اسلامی ايران در سال ۱۳۶۹

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:48 ق.ظ

زندان و بند در بسته

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:48 ق.ظ

سکوت مطلق، خاطراتی از زندان تبریز

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:47 ق.ظ

مهندس لطف الله ميثمی: زن آبستن را می زدند و می گفتند به بچه ات رحم کن

without comments

در آبان ماه سال 1361 من و چند نفر ديگر از دوستان توسط دادستاني انقلاب و به دستور آقاي لاجوردي بازداشت شديم كه بيشتر از نه ماه اين بازداشت طول كشيد. به تحليل خودم علت اين دستگيري اعتراض به شكنجه در زندانها بود .كه جزوهاي هم در اين رابطه چاپ شد. بعد هم بدون اين كه محكوميتي داشته باشيم، در سال 1362 آزادمان كردند. آيا کساني که برای دستگيری شما مراجعه کردند موقعيت سازماني شان مشخص بود؟ خودشان را معرفي کردند که از کجا آمده اند؟ گفتند که از دادستاني انقلاب مرکز و از طرف آقای لاجوردی آمده اند. طي مدت 9 ماه بازداشتتان هيچ وقت در خواست کرديد که وکيل يا خانواده تان را ببينيد؟ نه، چون آن مو قع که فضای وکيل گرفتن و درخواست ملاقات نبود ! آن موقع، بازجو به من مي گفت : هرکس به اوين قائم آمده افقي برگشته. اگرکسي قائم مي آمد و قائم برمي گشت استثنا بود. به هر حال مي گفتند هر کس را مي گيريم محارب است. بازجويي چگونه انجام مي شد؟ توسط چند نفر انجام مي گرفت . به چه صورت بود؟ آيا با ضرب و جرح و تهديد همراه بود يا فقط سوال و جواب رد وبدل مي شد؟ من چند بار بازجويي رفتم که بيشتر صحبت بود. بار اول لاجوردی بازجويي ام کرد که محدود بود. برخورد ايشان با من همراه با فحش و…. نبود. البته از اتاقهای کناری صدای فحش و ناسزا به ديگر متهمان مي آمد و صدای آزار و بد رفتاری شنيده مي شد. وقتی که در دادستاني بودم، کسي به خانمي مي گفت به بچه ات رحم کن حرف بزن.(…..) بعد از زندان به ديدار آقای منتظری رفتم. آنجا آقای منتظری به استقبال من آمدند. من خوشحال شدم . ايشان از من پرسيدند از زندان چه خبر؟ گفتم زن آبستن را مي زدند و مي گفتند به بچه ات رحم کن. گفت تو کجا بودی؟

ادامه مطلب »

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:45 ق.ظ

داستان من و ديوار- کیانوش سنجری

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:41 ق.ظ

یک نامه خودمانی برای دوستان اینترنتی – بهروز جاوید تهرانی

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 8:40 ق.ظ

زندان ۵۹ به بهانه محاکمه فاطمه حقيقت جو

with 2 comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 7:35 ق.ظ

اميد معماريان و روزهای زندان

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 7:34 ق.ظ

خاطره‌ی یک زندانی سیاسی سابق از قاضی احمدی مقدس

without comments

قاضي مقدس يا حاج آقا احمدی قبلا اسمش حاج آقا احمدی بود، بازپرس شعبه ی شش دادگاه انقلاب. او بازپرس پرونده ی سال ۷۲ ی من بود. اون موقع حدود سی سالی سن داشت. اولين بار كه ديدمش تازه از ماموريت برگشته بود. با تلفن كه صحبت می كرد، معلوم بود رفته دنبال دستگيری يه خلافكار كه تير اندازی كرده و دررفته. داداش اون يارو رو گرفته بودن و اورده بودن. اون بابا اعتياد شديد داشت و ناله می كرد. حاج آقا احمدی بهش می گفت اگه نگی كجا ها ممكن رفته باشه، به جرم همكاری با متهم و فرار اون زندانی می شی. منو سه روز از صبح می بردن دادگاه انقلاب دفتر حاج آقا. بازپرسی هم فرماليته بود، پرونده را در آن زمان اطلاعات راست و ريس می كرد. هنوز اوضاع به اصطلاح دوی خردادی نشده بود. حاج آقا احمدی تنها كاری كه كرد دوبار نوشته های من رو بر گردوند و گفت نمی خواهی زيرش چيزی اضافه كن؟ و منظورش ابراز غلط كردن بود. تو دادگاه متوجه شدم كه در افزايش حكم من بيش از آنچه در قانون خود جمهوری اسلامی پيشبينی شده، نقش آفرينی كرده. دادگاه ۱۰ دقيقه بود و قاضی راوندی يه معروف اون زمان كه نمی دانم حالا كجاست، خودش منشی و دادستان و وكيل و غيره هم بود. نه سئوال جدی ای مطرح كرد و نه پرونده را خونده بود. حتی نمی دونست من چقدر سواد دارم. منزلی را هم كه ما اجاره كرده بوديم و توش می نشستيم اين حاج آقا احمدی خدا بيامرز به اسم اينكه صاحب خانه،از نزديكان همسرم، می دانسته خانه ی تيمی ست و طرف طاغوتی يه و در آمريكا زندگی می كنه، پرونده سازی كرد و بدون اينكه به ما اعلام كنه، تقاضای مصادره ی آن را به يه دادگاه ديگه داد. همسر مرا از آن خانه به زور وادار به اسباب كشي كردن. چهار روز قبل از تشكيل دادگاه غيابی و صدور حكم مصادره، در اثر پيگيری های مكرر همسرم برای پس گرفتن اونجا يك جوانمردی كه اونجا كار می كرد، يواشكی به خانم من ندا داد كه پرونده تو كدام شعبه است. اونم به اون شعبه می ره و خلاصه به داد خونه هه می رسه. با وجود رای دادگاه به عدم مصادره، اون آپارتمان را يكی از همكاران حاج آقا به مدت دو سال اشغال كرده و بدون پرداخت اجاره در آن زندگی می كرد. حاج آقا احمدی كلت می بست و می گفتند درس هم می خونه. بعد ها اولين بار در جريان دادگاه پرونده ی كنفرانس برلن اسمش رو شنيدم و متوجه شدم كه ترقی كرده. بخش دوم اسمش يني مقدس جای بخش اول شو گرفته و به مدارج بالا تر منصوب شده . . . امروز هم تو اخبار ها خبر تاسفبار ترورش رو شنيدم و اينكه معاون دادستان تهران و رئيس يه مجتمع قضايی بوده. عجيب به نظر می رسيد. او آدم فقيری بود، هوش اندكی داشت و تو اون دوره همه ی كاراش رو از روی عقيده می كرد . . . من امروز از ترورش متاثر شدم. نمی دونم خودش تو ترور يا سر به نيست كردن كسی شركت كرده و يا در مسابقات مال اندوزی بعدی شركت داشته يانه، ولی در هر حال ترورش منو متاثر كرد . . . به نظرم توی اين ترور بيشتر به يه قربانی شبيه هه تا هر چيز ديگه . . . برگرفته از شب نگاشت های یک مهاجر

منبع: http://pichay.blogspot.com/

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 7:29 ق.ظ

گفتگوی مجید خوشدل با احمد موسوی در مورد خاطرات زندان

without comments

Written by State-of-Siege

9 می 2008 at 7:27 ق.ظ

روایتی است از اقدامات ضد انسانی باند کبیر به رهبری سردار نقدی

without comments

دیدگاه‌: آن‌چه در زیر می‌آید روایتی است از اقدامات ضد انسانی باند کبیر به رهبری سردار نقدی. او که به خاطر دست داشتن در ده‌ها فقره قتل و تجاوز و …دستگیر شده بود توسط دفتر خامنه‌ای از زندان رهایی یافت و نماینده احمدی‌نژاد در ستاد مبارزه با مواد مخدر شد. نادر ديزجيان در ادامه روايت خود از نحوه دستگيري‌اش توسط باند کبير مي‌گويد: "سلولي كه خود ديده و واقف هستند كه خيلي تنگ و كوچك كه حدودا هشت وجب طول و چهار وجب عرض آن بود كه حتي موقع خوابيدن و دراز كشيدن انسان با مشكل مواجه مي‌شد، حالا فكر كنيد ‌٢١ روز در آن زنداني شدن و بي‌حركت ماندن با آن عذاب‌ها و شكنجه‌هاي روحي و رواني يعني چه؟" "آنها مرتب مرا تهديد مي‌كردند كه صدايم را درنياورم با اينكه اصلا صدايي از من درنمي‌آمد و حتي حق درزدن براي دستشويي رفتن و گرفتن آب هم نداشتم و دائما تهديد مي‌كردند كه اگر در بزنم مرا به طبقه پايين برده و از پنكه سقفي آويزان خواهند كرد و من از ترس صدايم درنمي‌آمد [...] آنها راديويي را پشت درب سلول گذاشته و صداي آن را آن‌چنان زياد و بلند كرده بودند كه غيرقابل تحمل بود و تقريبا هفتاد درصد كل زماني‌كه آنجا بودم آن را خط روي خط به حالت ميان امواج كه سوت‌ها و صداهاي ناهنجار شديدي از آن بلند مي‌شد، نصب كرده بودند. روزها بعضي اوقات آن را درست مي‌كردند كه همدم من مي‌شد ولي شب‌ها خيلي از اوقات به صورت وحشتناك صداي ناهنجار آن باعث مي‌شود كه اعصابم به هم بريزد و مثل خوره صداي آن اعصاب و روحم را خورد. گرما از يك طرف، تشنگي از طرف ديگر همگي باعث شدند كه نتوانم بخوابم و شايد جمع خوابيدنم در كل آن مدت به سه شب نرسيد و روزها مي‌شد كه يك لامپ هالوژن كوچكي كه در بالاي درب اتاق نصب كرده بودند خاموش بود و مي‌گفتند كه خراب شده و در تاريكي مطلق به سر مي‌بردم به طوري كه هيچ چيز را نمي‌توانستم ببينم گرماي آنجا به حدي بالا بود كه اگر جرعه‌اي آب مي‌نوشيدم همان لحظه به صورت قطرات از بدنم بيرون مي‌زد كه تا به حال همچين چيزي نديده بودم [...] آنها روز دوم درب سلول را از پشت با گل گرفتند و هرچه كه روزنه داشت كور شد من شب و روز را از آن روزنه‌ها كه نور خيلي كمي داشت تشخيص مي‌دادم كه روز است يا شب وقتي اين كار را كردم فقط بعضي موقع‌ها از صداي راديو كه اگر خط رو خط نمي‌افتاد روز و شب را تشخيص مي‌دادم و اين كار سبب شد كه هواي آنجا بسيار گرم و آلوده شود و سرم را دائما در قسمت درب مي‌بردم و از آنجا هواي تازه استنشاق مي‌كردم." وي در جاي ديگر مي افزايد: "در طي اين بيست و يك روز آقاي بازپرس چندين بار آمد و مرا براي بازپرسي برد و در هنگام بازپرسي تهديد و ناسزا مي‌گفت و بر سرم مي‌كوفت تا اينكه آنچه را كه باب ميلش بود بنويسم و هر دفعه بهانه مي‌گرفت كه آدم نشده ببريدش تا اينكه همه‌چيز را از يادش برود و دائما مي‌گفت هر موقع كه اسم و فاميلت يادت رفت آدم شده‌اي و دائما مي‌گفت بلايي بر سرت مي‌آورم كه همه چيز را از يادت ببري و مي‌خواست آنچه را كه خودش مي‌خواهد بنويسم و از آنجايي‌كه به يكديگر اعتماد نداشتند از من هي سوال مي‌كردند كه دسته چك را كجا انداخته‌اي پول‌هايت كجاست، [...] ولي بالاخره آنها با شكنجه‌هاي روحي و عذاب‌ها و كارهايي كه كردند مرا مجبور به نوشتن تمام چيزهايي كه مي‌خواستند با زور و شكنجه‌هاي بسيار كردند و حتي چندين برگه سفيد امضاء از من گرفتند چون ديگر طاقت نداشتم زيرا كه بازپرس دستور قطع غذاي مرا صادر كرد به مدت ‌١٠ روز دائما اين چند روز مرا تهديد به شكستن دندان‌هايم و يا آويزان كردن از پنكه سقفي و زنداني كردن در طبقه پايين بدون غذا و آب و نان و نور و جاي بسيار تنگ‌تر از جايي كه بودم مي‌كردند [...] كلا با عبادت و نيايش بود كه توانستم آن روزها را به سر برسانم؛ البته روزهاي آخر ديگر به لحاظ روحي كاملا بهم ريخته بودم و دوست داشتم كه همه‌اش گريه كنم و كوچكترين فكري كه به نظر مي‌رسيد بغض گلويم را مي‌گرفت و به حال گريه مي‌افتادم و با راز و نياز با خدا خود را آرام مي‌كردم، دستور قطع غذا از طرف آقاي بازپرس اگرچه ديگر بي‌اشتها شده بودم ولي مرا خيلي ضعيف و نحيف كرد به طوري كه وقتي آزاد شدم به خاطر ضعيفي و كم كردن وزن همه تجعب كرده بودند و حدودا ‌١٥ كيلو در ‌٢١ روز لاغر شدم [...] همه چيز را داشتم فراموش مي‌كردم." ديز چيان نهايتاً تاکيد مي کند: "ديگر طاقت نداشتم و بازپرس گفت كه اين موضوع ادامه دارد يا بايد بميري يا بايد آدم شوي و بالاخره مرا وادار به نوشتن درگيري با مأموران آنها كه نشده بودم كردند و كتك زدن آنها كه من از آنها خورده بودم و پيشنهاد رشوه به دروغ و ايجاد هرج و مرج و اغتشاش و نوشتن و امضاء و خيلي نوشته‌هاي ديگر مثل توبه‌نامه به صورتيكه خودشان مي‌خواستند و ديكته مي‌كردند انجام دادند. و همچنين بر هم زدن نظم عمومي و خيلي نوشته‌هاي ديگر و مرا مجبور مي‌كردند كه خود را به در و ديوار بزنم و توبه كنم و مي‌گفتند كه برو در سلول بلند بلند گريه كن و خود را به در و ديوار بزن و التماس كن و توبه كن. [...] مرا مجبور كردند به نوشتن اينكه رفتارشان با من خيلي خوب بوده و هيچ شكنجه و آزاري نشده‌ام و غذا خيلي خوب بوده و هيچ توهين و حرف ناسزا و تهديدي نكرده‌اند و كلا از رفتارشان بسيار راضي بوده‌ام [...] بازپرس حتي دستور قطع حمام رفتن و حتي دستور قط�
� و ممنوعيت تلفن زدن، بعد از دو دفعه كه با فاصله ‌٣ روز بود صادر كرد و ديگر از بهداشت خبري نبود و در اين مدت كه آنجا بودم چندين بار مورد بازپرسي و انگشت‌نگاري قرار گرفتم و اذيت و آزارهاي روحي و رواني بسيار زيادي كه آقاي بازپرس بر من وارد كرد." در اين فراز از ماجرايي که نادر ديزجيان تعريف مي کند و با تغييرات و سانسور زياد در حکم دادگاه آمده است، چند نکته قابل تامل وجود دارد. اول اينکه باند کبير از ديزجيان اعتراف‌نامه‌هايي مي‌گيرد که او از آنها شکايتي ندارد. اگر آنچنان که دادگاه مدعي است کار اين باند خودسرانه بوده و صرفا براي اخاذي باشد نيازي به چنين اعترافنامه اي نبوده است. چون فرد ربوده شده اصولا هويت آنها را نمي داند که بخواهد عليه آنها شکايت کند و از طرفي چنين رضايتنامه اي وقتي بکار ميآيد که اين افراد در چاچوب اعمال سازماني خود اقدام به دستگيري فرد مزبور کرده باشند و فقط رفتارشان در مدت دستگيري با فرد مزبور غيرقانوني باشد. ديگر اينکه آنها از فرد ربوده شده خواسته اند "توبه" کند و خود را به در و ديوار بزند. اين مساله هم مبهم است و در حکم نمي‌آيد که ديزجيان از چه چيزي مي‌بايست توبه ميکرده است. و بالاخره اينکه صريحا در حکم آمده است که "ممنوعيت تلفن زدن، بعد از دو دفعه با فاصله ‌٣ روز" بوجود آمده است. در واقع اگر اين ربايندگان خودسرانه اقدام به چنين کاري مي‌کردند به هيچ عنوان اجازه تماس تلفني به فرد ربوده شده نمي دادند. آنهم دو بار با فاصله سه روز. يعني در شش روز اول فرد ربوده شده امکان تماس تلفني داشته است و اين در حالي است که خانواده نادر ديزجيان بلافاصله پس از ربوده شدن او با پليس تماس گرفته اند و اولين اقدام پليس در اينگونه موارد کنترل تلفن منزل فرد ربوده شده است. پس براحتي امکان دستگيري ربايندگان وجود داشته است. ليکن از آنجا که اين اقدام کاملا سازمان‌يافته بوده و خودسرانه نيست، پليس نمي توانست ربايندگان را که از نيروهاي وابسته به حکومت بودند، دستگير کند.

منبع: روزنامه اینترنتی روز ۵ فروردین ۱۳۸۵


--
کبک آگاه است
به امیـــــ/\ـــــد آزادی

۱۳۸۸ آبان ۲۴, یکشنبه

هشـــــــــــــــــــــــــدار جدی برای کاربران ایرانی جی‌میل

امروز ایمیلی دریافت کردم از طرف جی‌میل با این مضمون که «گوگل برای مشتری‌های ایرانیش تسهیلات جدیدی در نظر گرفته است. در واقع شما اگه به فضایی بیشتر از 7 گیگابایت نیاز دارید، می‌تونید با استفاده از این دعوتنامه،‌ فضای جی‌میلت خود را تا 100 گیگابایت افزایش بدهید. در عین حال مشتریان ایرانی می‌توانند زبان فارسی را هم به محیط کاربری خود در جی‌میل اضافه کنند. کافی است روی این لینک کلیک کنید». اگه روی لینکی که توی ایمیل هست کلیک بشه وارد صفحه‌ای می‌شین در دامنه gmail-v3.com که شبیه صفحه ورودی جی‌میل طراحی شده و البته هیچ ربطی هم به گوگل نداره. من یه شناسه آزمایشی ساختم و از این صفحه لاگین کردم. هیچ اتفاقی نمی‌افته و بعد از گرفتن گذرواژه، شما رو به صفحه ورودی جی‌میل هدایت می‌کنه که دوباره ازتون می‌خواد وارد بشین. این بار وارد جی‌میل می‌شین اما دفعه پیش پسوردتون رو دزدیدن.

http://www.osyan.net/1388/08/post_1428.php

۱۳۸۸ آبان ۲۳, شنبه

محکومیت خشونت علیه زنان از سوی موسوی و کروبی

 
 

Sent to you by Saeed via Google Reader:

 
 

via Radio Zamaneh on 11/14/09

میرحسین موسوی و مهدی کروبی در سومین دیدار خود، برخورد‌های خشونت‌بار با زنان معترض به نتیجه انتخابات را محکوم کردند.

این دیدار، روز گذشته در منزل مهدی کروبی برگزار شد و طی آن دو نامزد معترض به نتیجه انتخابات، از ادامه خشونت‌های دولتی علیه مردم ابراز نگرانی کردند.

به گزارش وب‌سایت تغییر، پایگاه اطلاع‌رسانی حزب اعتماد ملی، مهدی کروبی در این دیدار گفت که برخورد‌هایی که در پنج ماه گذشته با مردم صورت گرفته است، در زمان «رژیم پهلوی» با مخالفان صورت نمی‌گرفت.


آقای کروبی همچنین از شدت خشونت‌های صورت گرفته علیه زنان اظهار تاسف کرد و افزود که «نمی‌فهمد» دستور چنین رفتار‌هایی با مردم از کجا صادر می‌شود.

در جریان اعتراض‌ها به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری، گزارش‌هایی از برخورد‌های خشونت‌بار ماموران دولتی با دختران و زنان منتشر شده است.

آخرین این گزارش‌ها مربوط به مراسم ۱۳ آبان است که در یک فیلم ویدیویی پخش شده در اینترنت، یک مامور گارد ویژه، با ضربه باتوم به سر دختری جوان، او را نقش بر زمین می‌کند.

مهدی کروبی در این دیدار گفت که برخورد‌هایی که در پنج ماه گذشته با مردم صورت گرفته است، در زمان «رژیم پهلوی» با مخالفان صورت نمی‌گرفت

پخش این فیلم ویدیویی، واکنش‌ها و اعتراض‌های زیادی را در سایت‌ها و وبلاگ‌های فارسی زبان به همراه داشت.

کروبی که خود نیز از آسیب‌دیدگان مراسم روز ۱۳ آبان است، در این دیدار برای نخستین بار گفت که صبح آن روز، از سوی یکی از نهاد‌های امنیتی، نامه‌ای مبنی بر طراحی یک اقدام «تروریستی» از سوی گروه جند‌الله در این مراسم دریافت کرده بود.

دبیرکل حزب اعتماد ملی ادامه داد که بی‌اعتنا به این نامه، در مراسم ۱۳ آبان شرکت کرده و از نزدیک شاهد برخورد‌های خشونت‌بار با مردم معترض بوده است.

او در تشریح حادثه‌ شلیک گاز اشک‌آور که منجر به زخمی شدن دو تن از محافظانش شد، گفت: «در همین حین دیدم چیز عجیبی در جلوی پایم است. دیدم دارم خفه می‌شوم. انگار تمام صورت، ریش و ابروهایم گر گرفته است. من در جریان انقلاب، حداقل ۲۰ بار گاز اشک‌آور خورده‌ام. اما این، گاز اشک‌آور نبود.»


کروبی با انتقاد از رفتار ماموران حکومتی و لباس شخصی‌ها با مردم معترض افزود: «واقعا نمی‌دانم که این چه خدمتی است که این‌ها دارند به رهبری می‌کنند.»

این نامزد معترض به نتیجه انتخابات همچنین اظهار داشت که گمان می‌کند عده‌ای از ماموران و نیرو‌های لباس شخصی با فرستادن «افرادی از خودشان» در بین جمعیت، مردم را تحریک می‌کنند تا بهانه‌ای برای سرکوب آنها پیدا کنند.

روایت موسوی از روز ۱۳ آبان
میرحسین موسوی نیز در این دیدار با محکوم کردن برخورد صورت گرفته با مهدی کروبی در مراسم ۱۳ آبان، خطاب به وی گفت: «من از این حمله‌ای که به شما شد، بسیار متاثر شدم. اما رفتار شما، نشان‌دهنده اوج روحیه شجاعت و ایستادگی شما و مردم است.»

آقای موسوی در ادامه اظهارات خود به تشریح محدودیت‌هایی که در روز ۱۳ آبان علیه وی اعمال شد تا نتواند در کنار هوادارانش باشد، پرداخت.

کروبی برای نخستین بار گفت که صبح روز ۱۳ آبان، از سوی یکی از نهاد‌های امنیتی، نامه‌ای مبنی بر طراحی یک اقدام «تروریستی» از سوی گروه جند‌الله در این مراسم دریافت کرده بود

او توضیح داد که در این روز، گروهی از لباس شخصی‌ها مقابل ساختمان فرهنگستان هنر جمع شده و شروع به سر دادن شعار کردند و تعداد زیادی موتور سوار لباس شخصی، با سد کردن درب فرهنگستان در خیابان ولیعصر و خیابان صبا مانع از پیوستنش به مردم شدند.

رئیس فرهنگستان افزود که این افراد «می‌خواستند با ممانعت از حضور من در میان مردم، قدرت‌نمایی بکنند، ولی در نهایت، این مردم بودند که قدرت‌شان را نشان دادند.»

این نامزد معترض به نتیجه انتخابات در بخش دیگری از اظهارات خود با انتقاد از رفتار‌های خشونت‌بار علیه زنان گفت: «پخش فیلم‌های این رفتارهای خشونت‌آمیز و حمله به مردم و باتوم‌زدن به سر و پای خانم‌ها عاقبت خوشی نخواهد داشت.»

«شعارهای ساختارشکنانه، اغلب متاثر از خشونت نیروهای امنیتی است که با ناجوانمردی به پیر و جوان و زن و مرد، حمله می‌کنند. مخصوصا حمله به زنان، اوج شکستن سنت‌های مرسوم جامعه ماست»

آقای موسوی همچنین اظهار داشت که جنبش سبز از «ارزش‌های بنیادین» دفاع می‌کند و خواستار برچیده شدن «دروغ و تقلب» است.

نخست‌وزیر پیشین ایران یادآور شد: «کسانی‌که مردم را می‌زنند، فکر نکنند می‌توانند با ترساندن، مردم را خانه‌نشین کنند. اسلام به مردم یاد داده ‌است که در راه‌ حق از چیزی نترسند.»

به گفته موسوی، «تصور این‌که سرکوب، حلال مشکل است، اشتباه است. سرکوب، شورش را از بین می‌برد. ولی آن‌چه ما در کشور شاهد آن هستیم، شورش نیست. بلکه درخواست حقوق قانونی است.»


موسوی افزود: «شعارهای ساختارشکنانه، اغلب متاثر از خشونت نیروهای امنیتی است که با ناجوانمردی به پیر و جوان و زن و مرد، حمله می‌کنند. مخصوصا حمله به زنان، اوج شکستن سنت‌های مرسوم جامعه ماست.»

این نامزد معترض به نتیجه انتخابات همچنین گفت که جنش سبز، خواستار «آزادی زندانیان سیاسی، تضمین برگزاری انتخابات سالم، تامین آزادی‌های مطبوعات، رسانه‌ها و عقیده» است.

Share/Save/Bookmark


 
 

Things you can do from here:

 
  --~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~

برای عضویت  در گروه 23خرداد به آدرس زیر مراجعه کنید :
http://groups.google.com/group/23khordad

لطفا در صورتی که مطالب ذکر شده در این ایمیل نامربوط
و یا شایعه های بی اساس و مغرضانه است به یکی
از مدبران گروه اطلاع دهید

خبرهایی که بدون ذکر منبع مطمئن بیان می شود امکان دارد تنها شایعه باشند

You received this message because you are subscribed to the Google
Groups "23khordad" group.
To post to this group, send email to 23khordad@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to
23khordad+unsubscribe@googlegroups.com
For more options, visit this group at
http://groups.google.com/group/23khordad?hl=en
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---


مهم : سبز رنگ نفرت نیست؛ نگاهی به جنگ روانی کودتاچیان برای انحراف جنبش مدنی ...


 
 

Sent to you by . via Google Reader:

 
 

via انقلاب سبز's Facebook Notes by انقلاب سبز on 11/13/09

کاری از گروه تحلیلگران انقلاب سبز لینک دانلود : تحلیل «ما با خشم اشغالگران میجنگیم، نه با وجود آنها» (مهاتما گاندی) همزمان با اعلام موجودیت بریگادهای سبز علوی، تم (پس زمینه) برنامه های خبری و سیاسی تلویزیون انحصاری دولت کودتا به رنگ سبز در آمد. از آنجا که کودتاچیان میدانند میزان اعتماد و علاقه مردم نسبت به صدا و سیما در چه سطحی قرار دارد، سبز شدن زمینه برنامه های صدا و سیما، تلاشی است که باید در حوزه جنگ روانی (یا به قول رهبر نظام: جنگ نرم) ارزیابی شود. صدا و سیمای جمهوری اسلامی، تحت مدیریت نظامیان، اکنون اکثریت مخاطبان خود را دشمنانی میداند که باید به هر طریق آنها را مرعوب و از مبارزه منصرف کند و رنگ و لعاب جدید صدا و سیما را از این منظر باید نگریست. اما چرا بریگادهای سپاه و صدا و سیمای کودتا از رنگ سبز برای جنگ نرم استفاده کرده اند؟ پاسخ کوتاه و دم دستی به این سوال این است که شدت توسعه و فراگیری جنبش سبز، امکان مقابله را از کودتاچیان گرفته و از آنجا که از زدودن و محو کردن علائم و نشانه های سبز از عرصه عمومی ناتوان هستند، با سبز کردن خود و سبز کردن پس زمینه اخبار (حتی اخبار هواشناسی) سعی میکنند وسعت و فراگیری جنبش سبز را مغشوش کنند. این پاسخ نادرست نیست و اتفاقا بخشی از حقیقت را بیان میکند، اما در مورد صدا و سیمای کودتا باید قدری دقیق تر به مسئله نگاه کرد. موضوع این است که بسیار خوب، این کار را کردند، اما بعدش چی؟! واقعیت این است که مدیران نظامی صدا و سیما تلاش میکنند از یک امکان یا ظرفیت بالقوه در درون جنبش سبز، به نفع خود و سیاستهای سرکوبگرانه شان استفاده کنند و با استفاده از این نیرنگ روانی در کنار سرکوب خشونت بار خیابانی، سلطه خود را بر عرصه عمومی تحمیل کنند. نظامیان در ماه های گذشته در تلاش برای یافتن نقطه قوت جنبش سبز، به این نتیجه رسیدند که مسالمت جویی و عدم خشونت، مهمترین نقطه قوت جنبش سبز بوده و باعث کسب پیروزیهای چشمگیر این جنبش و رشد سریع آن شده است. باید توجه داشت که خشونت فقط به خشونت فیزیکی و اغتشاش خیابانی محدود نمیشود؛ هر سخن و عملی که ناشی از خشم و نفرت باشد، میتواند به نقطه شروعی برای چرخه خشونت تبدیل شود. به همین دلیل است که در کشورهای اروپایی، فحش های نژادی و مذهبی، مجازاتهای شدیدی در پی دارند، چرا که از نمونه های بارز خشونت کلامی محسوب میشوند. خشونت حاصل خشم و نفرت است و در انتقام جویی و نفی و انکار غیر منطقی ظهور می یابد و در حال حاضر این نفرت و انتقام جویی هنوز به صورتی پنهان در بخشها و لایه هایی از هوادارن و همراهان جنبش سبز وجود دارد. هنوز هستند کسانی که مبارزه بدون خشونت را نه به انتخاب، بلکه به ضرورت پذیرفته اند و معتقدند که در فرصت مناسب باید همه نیروهای وابسته به دیکتاتوری (و حتی بیطرفها) را در دادگاه های «خلقی» محاکمه کرد و از دم تیغ گذراند! نمیتوان بر این دوستان خرده گرفت، چرا که عدم درک رابطه ظریف بین هدف و وسیله، معضلی است که همواره در جهان سوم وجود داشته است. اما در خصوص بحث فعلی میتوان به افرادی اشاره کرد که معتقدند باید برنامه های صدا و سیما را با دقت تماشا کرد و دقیقا برعکس هنجارها و توصیه هایی که در این برنامه ها ذکر میشود را در عمل پیاده کرد (آن چه توگفتی نکنید، آن کنیم!) این تفکر، میتواند به راحتی در دام انفعال و واکنش گرایی بیفتد و افکار عمومی را به طعمه ای برای نیت ها و مقاصد خشونت آمیز کودتاچیان تبدیل کند. کودتاچیان دقیقا میدانند که اکثریت مردم ایران، از دولت کودتا و صدا و سیمای انحصاری آن متنفرند و به همین جهت، با سبز کردن برنامه های تلویزیون، سعی میکنند بر همین خصومت، نفرت و خشم سرمایه گذاری کنند و رنگ سبز را به یکی از این عناصر نفرت اضافه کنند. باید توجه داشت که تغییر رویکرد از باتوم، قمه، شیشه نوشابه، گاز اشک آور و تجاوز جنسی به ترفندهایی مثل "سبز علوی"، در ذات خود بیانگر پیروزی عمیق اجتماعی و گفتمانی جنبش سبز است؛ از این نظر، یک دور از مبارزات مسالمت آمیز ملت ایران با پیروزی جنبش سبز خاتمه یافته است،چرا که دولت و رهبری که همیشه بر ترمز بریدن و عدم مصلحت اندیشی، افتخار کرده اند، از روی میل و علاقه به دنبال تاکتیکهای جنگ «نرم» نرفته اند، بلکه مجبور به این کار شده اند. همین امر نشان دهنده اهمیت حیاتی استفاده از مبارزه مدنی و مسالمت آمیز است، چرا که حریف را (حتی به صورت متظاهرانه و دروغین) وادار کرده است که بر خلاف روحیه اصیل خود (فحاشی، قمه کشی و چماقداری) رفتار کند. در تشریح این تغییر رفتار باید گفت که یکی از مبانی شناخت ماهیت و تعریف قدرت این است که چه کسی زمان، مکان و ابزار مبارزه را تعیین میکند، نه اینکه کدام طرف در همه زمینه ها زور بیشتری دارد؛ برای درک اهمیت این مسئله از یک مثال استفاده میکنیم: ظلم، ستم و تبعیضی که به صورت سیستماتیک در حق ایرانیان جنوب شرق کشور صورت گرفته و میگیرد، برای اکثر ما حتی قابل تصور هم نیست. در این میان مجموعه ای از عوامل و زمینه ها، دست به دست هم دادند و یک حرکت مقاومت مسلحانه در این منطقه شکل گرفت و توانست ضربه سختی به حکومت وارد کند. اما دولت کودتا برای مقابله با این امر، عشایر و نیروهای بسیجی بومی را مسلح کرد. نتیجه این امر چیزی نیست جز برادر کشی و ایجاد زمینه برای ظلم، تبعیض، جنایت و فساد بیشتر و در نهایت ایجاد امکان مداخله بیشتر برای دولت غاصب و تبعیض گر. بنابراین در شرایطی که یک دولت غیر مسئول بر مقدرات کشور حاکم باشد، هر نوع اقدام خشونت آمیز، اشتباهی تاکتیکی است که فقط به تقویت موضع مداخله جویانه و سرکوبگرانه دولت غیر مسئول منجر میشود. اما در مقابل این امر و برای درک قدرت و عمق استراتژیک مبارزات بی خشونت، میتوان به سخنان ضرغامی در مصاحبه ای که پس از انتصاب مجدد به ریاست صدا و سیمای انحصاری انجام داد، توجه کرد: او به صورت علنی عنوان کرد که موسوی و کروبی قصد داشته و دارند که از طریق تلویزیون مردم را به اغتشاش دعوت کنند. با این فرض که رئیس صدا و سیمای دولت کودتا، به عنوان یک مقام رسمی حکومتی درست گفته باشد، میتوان پرسید که اگر در بیست سال گذشته، کسی مردم را به «اغتشاش» دعوت میکرد و در این خصوص 14 بیانیه و چند پیام ویدئویی منتشر میکرد، به چه سرنوشتی دچار میشد؟ آیا اصولا میتوانست پس از صدور بیانیه اول، بیانیه دومی صادر کند، یا اینکه فورا و با خشن ترین شیوه ممکن حذف یا نابود میشد؟ کافیست به یاد آوریم که حکومت با آیت الله منتظری (نه به عنوان یک مرجع عالیقدر، بلکه به عنوان یک شهروند عادی) چه رفتاری داشت. هدف از بیان این مثالها و پرسشها، اشاره به ویژگیهایی است که باید به طور اساسی شناخته و تبیین شوند تا زمینه پیروزی نهایی و عینی جنبش سبز را فراهم آورند. بسیاری تصور میکنند که پرهیز از خشونت و مبارزه مسلحانه، به خاطر ترس یا فقدان امکانات اولیه این کار است، اما ویژگی جنبش سبز این است که با استفاده از امکانات و ظرفیتهای مدنی و اجتماعی خود، مجموعه ای عظیم از تسلیحات و امکانات نظامی و پلیسی – امنیتی حریف را بلا استفاده و از جریان رقابت خارج کرده است. کودتاچیان نه تنها مجبور شده اند، برخلاف رویه های آغازین، کمتر از اسلحه استفاده کنند، بلکه با استفاده از روشهای به اصطلاح نرم، وادار به مبارزه در عرصه ای شده اند که هیچ بختی برای پیروزی در آن ندارند. کودتاچیان، نه نیروی کافی و آموزش دیده، نه دانش و نه فهم لازم برای مبارزه در عرصه های نمادین و مدنی را در اختیار ندارند و در این عرصه، یک رقیب ضعیف و از پیش باخته محسوب میشوند. به همین دلیل است که در جنگ به اصطلاح نرم، با استفاده از تاکتیکهای عهد بوق برای به ستوه آوردن و از کوره به در بردن معترضان، دست به سرقت زده اند و با زدن نقاب سبز، قصد عصبی کردن مردم را دارند، چرا که در غیاب نفرت، خشم و خشونت، هیچ امیدی برای بقا ندارند و به همین دلیل، مذبوحانه تلاش میکنند سبزها را به دام یاس یا خشم و خشونت بیندازند و عرصه و میدان مبارزه را به سمتی بکشانند که در آن قوی تر هستند. در همین زمینه است که عناصری مثل لاریجانی و صفار هرندی، تقلای شدیدی برای دزدیدن واژگان و تعبیرهای جنبش سبز انجام میدهند و ناشیانه سعی میکنند با کلماتی مثل دیکتاتور و کودتا، جمله سازی کنند. از این تلاشهای ناکام باید با حفظ هوشیاری و در کمال خونسردی استقبال کرد، چون که کودتاچیان، زبان مادری خود برای تبیین و تفسیر واقعیت پیرامون خویش را از دست داده اند: دیگر واژگانی مانند طاغوت، اغتشاش، محارب، منافق، مرگ، دشمن و فریب، که سالها برای توجیه سرکوب سیاسی حکومت مورد استفاده قرار میگرفتند، از مد افتاده اند و خریدار ندارند و به جای آنها واژگان و مفاهیم گفتمان جنبش سبز، به صورتی کودکانه مورد استفاده قرار میگیرد. این امر بهترین و شفاف ترین طلیعه پیروزی جنبش سبز است، چرا که کودتاچیان از یک طرف توانایی تفسیر واقعیت موجود و برقراری ارتباط با جهان واقعی و اجتماعی را به تدریج از دست میدهند، و از طرف دیگر نمیتوانند برای جبران این ضعف، از چماق و اسلحه استفاده کنند، چرا که قرار است به فرموده صاحب اختیار خود، «نرم» شوند. روش مسالمت آمیز جنبش سبز، کودتاچیان را وادار به بازی در زمینی کرده است که برایشان ناآشنا و ناهموار است. آنها مجبور شده اند به جای قمه و باتوم و تفنگ، از ابزاری استفاده کنند، که مهارت استفاده از آن را ندارند و از همه مهمتر، زمان بازی را هم سبزها تعیین میکنند و از مناسبتهای رسمی برای تجمع و اعتراض به دولت کودتا استفاده میکنند. بنابراین تردیدی نیست که جنبش سبز، در موقعیت برتر و تعیین کننده ای قرار دارد و دلیلی برای تغییر وضعیت بازی وجود ندارد، چراکه در هر دور این بازی، جنبش سبز، قوی تر، فراگیر تر و خونسرد تر میشود و دولت کودتا یک قدم به سقوط نزدیکتر میگردد. در شرایطی که میتوان زوال تدریجی دولت کودتا را با لذت تماشا کرد، هیچ دلیل منطقی برای دعوت به حرکتهای احساسی و شتابزده و در افتادن به وادی خشم و نفرت و خشونت وجود ندارد. سبزها به دنبال حذف و انتقام نیستند، ببلکه جنبش سبز، حرکتی است که با هر نوع خشم و نفرت مبارزه میکند و به همین دلیل، نمیتواند برای مبارزه با خشم، دست به خشونت بزند و از خشم استفاده کند، چرا که در این صورت فلسفه وجودی خود را به دست خود نقض خواهد کرد.

 
 

Things you can do from here:

 
  --~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
دریافت این پیام بدلیل ثبت نام شما در گروه   "Ma Bishomarim" مي باشد.
 جهت ارسال مطلب به این گروه،  به آدرس life-companion@googlegroups.comایمیل ارسال کنید
 برای لغو عضويت از این گروه، یک ایمیل به آدرس life-companion+unsubscribe@googlegroups.com
ارسال نمائيد.
 برای بازديد از سایر امكانات گروه، به این آدرس مراجعه کنید  http://groups.google.com/group/life-companion?hl=fa

-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---


قسمت دوم پوستر برای 16 آذر

در بلاگ های زنجیره ای کبک22 می توانید پوسترها را مشاهده کنید...
به امیــــــــــــــــد آزادی